شکي در اين نيست که ناقص الخلقه ها هم روزي به آخر مي رسند ولي روزگار بد را گويي پاياني نيست ... آدمي به زور آن امر بيروني (خوب يا بد) تکاني مي خورد و شايد اين گزاه همراه با نوعي تحقير نفس همراه باشد؛ نفسي که متکي به امري همواره بيروني است ... با اين حال، هيچ شکي در اين نکته نيست که اين اتفاق ها (که به قول بديو در کسوت امر نو = رخداد ظاهر مي شوند) چون جرقه آتشي مي مانند که مي آيند و مي روند و کار انسان شکار اين لحظه ها است و اگر از اين امر درگذرد جهان و زيست را از دست داده است؛ جايي که جهان در کسوت يک جرقه بر آدمي خود را آشکار مي کند و از اين رو است که آتش بازي سرگرمي مورد علاقه هر آدمي است که سودايي در سر دارد. بماند که زندگي بي سودا همان بهتر که بميرد. براي بديو به مثابه فيلسوف حقيقت که به درستي و با باور تمام و انرژي برگرفته از فاجعه هاي جهاني هنوز از حقيقت صحبت مي کند و به درستي به ريش هر متفکر کلبي مسلک پسامدرن مي خندد، حقيقت در کسوت چهار جرقه آتشين ظهور مي يابد: سياست، عشق، علم و هنر. حال مي توان به اين صورتبندي بديويي اين نکته را اضافه کرد که گاهي ترکيبي از اين چهارگانه حقيقتي را بر آدمي مي نماياند که از غنا سرشار است. مثلا ترکيبي از سياسي، عشق و هنر در منظومه اي انضمامي از رخداد سياسي و ظهور جرقه اي از آتش احساس و نوشتن در قالبي چون شعر اين سه عرصه را به يکديگر پيوند مي زند. اما اين موارد وزن يکساني ندارند و شايد هم اصلا وزن آنها مهم نباشد. اما آنچه هست اين است که تجربه هاي زيستي در لحظات خاصي از تاريخ تمام وجود و هستي آدمي را منفجر مي کنند و در اين ميان تکه هاي انسان منفجر شده در فضا پراکنده مي شود و از برخورد برخي از آنها در فضايي نامتناهي اموري متناهي در کسوت جرقه هايي نمودار مي شوند و مي ميرند. ناقص الخلقه ها جرقه هايي بودند که در يک بازه زماني سه ماهه شکل گرفته اند و زاده شدند و مردند. اينکه تصميم به ادامه اي باشد نيازمند رخدادي است در کسوت هر يک از چهارگانه فوق.
تا آن روز ...!
