شهر آشوب

7. گر

sarvi1982 — Mon, 30 Nov 2009 07:08:18 GMT

زيرِ باران بود

گُرده هايش خَم بود

گُر گرفتن يک دَم

زيرِ باران کَم بود.

يک جهانْ دَم بود

بازدم ها، دَم بود

در نگاهي ساکت

هر نفس غم بود

***

آذرخشي سردْ

آبرويِ شب بود.

Salvation

sarvi1982 — Wed, 18 Nov 2009 05:58:55 GMT

باران بارید

شسته شد

و رفت.

5. گاف

sarvi1982 — Mon, 09 Nov 2009 20:11:18 GMT

گوشه می گیرد "جهان"

گودی چشمانت را

"شب" لانه می کند

مردمکانت را ... چون مرده ای در گور.

***

"جهان" جای ایستادن نیست

"شب" تهی می شود از من

گوشه می گیرم در "هیچ".

***

هیچ هایت را جا گذاشته ای در باد؟

نا کجاآبادت کو؟

4. كم

sarvi1982 — Sun, 08 Nov 2009 05:57:18 GMT

تو مرا دست ِ كم گرفته اي

تو، دست ِ مرا كم گرفته اي.

3. ژست

sarvi1982 — Mon, 02 Nov 2009 11:00:18 GMT

زشت است ژست بگیری

یا

ژست است زشت ببینی؟؟؟

ماه در به در می شود؛

اسب های وحشی

رام ِ ژست می شوند

با اندکی زشتی.

موخره۱. لحظه تصمیم، لحظه دیوانگی است (سورن کیرکگارد).

موخره۲. چه حوصله‌اي ري‌را! ... بگو رهايم كنند ... بگو راه خانه‌ام را به ياد خواهم آورد ... مي‌خواهم به جايي دور خيره شوم ... مي‌خواهم سيگاري بگيرانم (صالحی).

2. گره

sarvi1982 — Sun, 01 Nov 2009 07:42:18 GMT

گره خورد به تاب گیسویت

تکه های رها در بادم

از گرهی کور

مانده ام در بندت.

تا رهایم کنی

در باد

یا

در یاد.

باز

شره می کند عرق از شرمم

روزها به روزها می چسبند

كه روزها گم کرده ام شب ها را

با خيالي در خاك.

زنده در زندانم

كه هنوز مي ميرم.

1. خون

sarvi1982 — Sun, 25 Oct 2009 09:37:18 GMT

نفرينِ توست كه من اينگونه عاشقم؟

يا

تير زخمگين آرش است بر تنم؟

اين روزگار، خسته ز افسون كيست؟

از ياد كيست كه اينگونه مرده ام ؟

***

چون آن ترنم ِ يادها گريخت از جهانِ مست

تبعيد شدم از نگاهت به چشمانِ يك سكوت

***

بي جرم و بي عتاب فرستادی ام به دار

شب بانگ مي زند به امتداد:

اي مرگ؛ من منتظر به ترازويِ شرم بوده ام.

***

تو راهبي، از ديرِ شراب گونه اي همين

تو يادگار يادهايِ همه غمگين و خسته اي ... همین

***

تقصير بودن است

بي آرزوست اين شكست

تا سر رسد آن اتفاق از غروب های درد

***

تا خون بخواب دلا بخواب

بخواب

تا روزها بعد

تا روزهای بد بخواب.

ناقص‌الخلقه‌هاي زايشگاه روزگار بد: شماره آخر

sarvi1982 — Sun, 26 Jul 2009 05:07:18 GMT

شکي در اين نيست که ناقص الخلقه ها هم روزي به آخر مي رسند ولي روزگار بد را گويي پاياني نيست ... آدمي به زور آن امر بيروني (خوب يا بد) تکاني مي خورد و شايد اين گزاه همراه با نوعي تحقير نفس همراه باشد؛ نفسي که متکي به امري همواره بيروني است ... با اين حال،‌ هيچ شکي در اين نکته نيست که اين اتفاق ها (که به قول بديو در کسوت امر نو = رخداد ظاهر مي شوند) چون جرقه آتشي مي مانند که مي آيند و مي روند و کار انسان شکار اين لحظه ها است و اگر از اين امر درگذرد جهان و زيست را از دست داده است؛ جايي که جهان در کسوت يک جرقه بر آدمي خود را آشکار مي کند و از اين رو است که آتش بازي سرگرمي مورد علاقه هر آدمي است که سودايي در سر دارد. بماند که زندگي بي سودا همان بهتر که بميرد. براي بديو به مثابه فيلسوف حقيقت که به درستي و با باور تمام و انرژي برگرفته از فاجعه هاي جهاني هنوز از حقيقت صحبت مي کند و به درستي به ريش هر متفکر کلبي مسلک پسامدرن مي خندد، حقيقت در کسوت چهار جرقه آتشين ظهور مي يابد: سياست، عشق، علم و هنر. حال مي توان به اين صورتبندي بديويي اين نکته را اضافه کرد که گاهي ترکيبي از اين چهارگانه حقيقتي را بر آدمي مي نماياند که از غنا سرشار است. مثلا ترکيبي از سياسي، عشق و هنر در منظومه اي انضمامي از رخداد سياسي و ظهور جرقه اي از آتش احساس و نوشتن در قالبي چون شعر اين سه عرصه را به يکديگر پيوند مي زند. اما اين موارد وزن يکساني ندارند و شايد هم اصلا وزن آنها مهم نباشد. اما آنچه هست اين است که تجربه هاي زيستي در لحظات خاصي از تاريخ تمام وجود و هستي آدمي را منفجر مي کنند و در اين ميان تکه هاي انسان منفجر شده در فضا پراکنده مي شود و از برخورد برخي از آنها در فضايي نامتناهي اموري متناهي در کسوت جرقه هايي نمودار مي شوند و مي ميرند. ناقص الخلقه ها جرقه هايي بودند که در يک بازه زماني سه ماهه شکل گرفته اند و زاده شدند و مردند. اينکه تصميم به ادامه اي باشد نيازمند رخدادي است در کسوت هر يک از چهارگانه فوق.

تا آن روز ...!

ناقص الخلقه هاي زايشگاه روزگار بد: شماره 9

sarvi1982 — Sat, 25 Jul 2009 16:45:18 GMT

همه خون بودي

همه خونابه.

همه چركين و

همه چركابه.

ته اين خونريزي

سقف دو جهان بودي

تو كه خاموشي

همه تاريكي ست

و نمي بيني

ته اين آوار

تن پر خون اش

ز جهان "بي سقف"

ز نفس بي بر؛

پر از خون است

پر چركابه.

ناقص الخلقه هاي زايشگاه روزگار بد: شماره 8

sarvi1982 — Sat, 18 Jul 2009 08:02:18 GMT

چهار سوي چشمانت را

چله نشسته ام

چين نشسته بر ديوارم

چروك لحظه هاست آوارم

چرك به چهره ها نشسته است

چله نشسته ي چلچله ها!

چله از چشم بر نمي بندد رخت

مرگ را چله نشسته ام بي تو!